Oorzaken zijn te vinden in verschillende omstandigheden, leefsituaties, cultuuromgevingen en landen waarin de 1ste en 2de generatie zijn opgegroeid.

Andere communicatievormen (vertaalslag) “kasar” en “halus”. Terwijl als voorbeeld in Nederlandse begrippen “objectief” en “subjectief” bestaan. Beiden bieden dezelfde strekking of is er daadwerkelijk verschil van opvatting?

Spelregels & Codes

Een saillant detail is bijvoorbeeld dat de 1e generatie zich in heel veel gevallen kan vinden in Kumpulans, waar de oude tradities (stilzwijgende codes) toch nog bestaan. Op de Kumpulans ontbreekt de 2e generatie. En als ze er zijn, zijn ze er om andere redenen dan de 1e generatie. Dit zou een teken kunnen zijn waaruit blijkt dat de 2e generatie andere gewoontes en patronen (geen stilzwijgende codes) hanteert (Nederlandse spelregels), waardoor zij voor hun bestaan niet “gebonden” zijn aan deelname aan de Kumpulans.

Zij zijn in een moderne wereld geassimileerd. De integratie is een andere must om zich in een maatschappij als deze te kunnen handhaven. Deze verschillen in levenswijze en opvattingen leiden in veel gevallen tot communicatiestoringen waar niemand op zit te wachten. Zowel de 1e als de 2e generatie hebben geen enkel belang bij deze miscommunicatie.

Bewustwordingsproces

Overigens is het een normaal ontwikkelingsverschijnsel dat de jongere generatie zich afzet tegen de ouderen. De ervaring leert dat beide generaties, naar wederzijdse (h)erkenning zoeken. Het proces in het bereiken ervan is in heel veel gevallen pijnlijk, maar dat is inherent aan het proces van bewustwording. Tot dusver is de 2e generatie zich meer en meer gaan realiseren dat niet alleen de oorlog een rol van betekenis speelt. Tot op heden werd veel aandacht besteed aan die oorlog waardoor de repatriëring volkomen uit beeld is gebleven. Dat een oorlog grote impact heeft gehad op elk individu waar ook ter wereld moge duidelijk zijn. Dat ouders uit het voormalige Nederlands-Indië werden afgesneden van hun geboorteland en al hun dierbare herinneringen heeft inmiddels een tragiek veroorzaakt. In wat voor een situatie onze ouders zich bevonden was voor ons als 2e generatie, maar tevens ook voor de Nederlandse bevolking, onduidelijk. In wezen zijn zij aan hun lot overgelaten. Men heeft hen en de jongeren niet horen klagen, als vanzelfsprekend werd ervaren dat ouders en jongeren in stilte zijn geassimileerd.

Tragiek  & Drama

De langdurige gevolgen na de repatriëring – de tragiek – (Oorlog, Bersiap, Repatriëring) beginnen op het ogenblik meer op de voorgrond te treden, waarbij ook gezegd mag worden wat voor een drama de 2e generatie, toen in wording, is overkomen. De I-day Manifestatie wordt jaarlijks op 2e Pinksterdag op Bronbeek gehouden en het is daarom van groot belang dat er eindelijk na lange tijd inzicht ontstaat ten aanzien van ouders en Indiëveteranen. De getallen wijzen inmiddels op een grote deelname tijdens de inloopdagen van de LV-INOG als mede bij de andere werkgroepen van de KJBB. Als werkgroep van de KJBB openen wij de altijd uitgebleven discussie: zijn wij als 2e generatie ooit echt geïntegreerd en zo ja, hebben wij daarmee onze ouders in de steek gelaten of juist gesteund? Het getuigt eens te meer dat de LV-INOG met heden en toekomst de essentie en de dialoog tussen generaties tracht te bereiken en daarvoor steun verdient. Door elkaar over gevoelens te vertellen, bijvoorbeeld: Was je verdrietig? Heb je heimwee? Hoe was het toen op de werkplek? enzovoort.

Het kind van toen voelde destijds veel van deze emoties en zag zich geconfronteerd met vele frustraties binnenshuis. Nu dat het ons duidelijker is geworden wat onze ouders de afgelopen 60 jaar hebben moeten incasseren en inleveren, kunnen we met al deze ervaringen een bijdrage leveren aan onze identiteit zodat er geen verkeerd beeld meer kan ontstaan buiten de gemeenschap.