Het gesprek met Bert Hellinger was een bijzondere ervaring, omdat de man vanuit een groot perspectief denkt. In zijn therapeutische werk wordt hij voortdurend geconfronteerd met mensenlevens die met elkaar zijn verstrengeld. Vaders die hun dochters verkrachten, moeders die hun kinderen in de steek laten, kinderen die van flatgebouwen springen. Behulpzaam zijn in dergelijke situaties, betekent vooral duidelijkheid scheppen in de verstrengeling, zodat betrokkenen ervaren welke krachten er in het spel zijn.

De compassie die uit dit begrip voortvloeit, werkt helend. Het wordt zichtbaar, dat de ogenschijnlijke realiteit van een vader die zijn dochter verkracht en 'dus' slecht is, maar een deel van de realiteit is. Zijn daden vloeien voort uit een constellatie waarvan hij onderdeel is. Wie oog krijgt voor de hele constellatie, ziet dat er in wezen geen verschil is tussen daders en slachtoffers.

Op individueel niveau betekent dat niet dat de verantwoordelijkheid voor begane daden kan worden afgelegd. Maar het grootste perspectief zien, betekent dat de last dragelijk wordt omdat de liefde kan blijven stromen. Want is dat niet het hoogste niveau: onze onderlinge verbondenheid in liefde? En zijn 'misdaden' niet slechts een verwrongen uitingsvorm van die liefdesenergie? Wellicht is de grootste pijn die wij elkaar aandoen, het niet erkennen van elkaars raison d'être; het niet herkennen van elkaars waarde in het grote spel. Ook de ergste misdadiger speelt daarin een rol. Ook hij of zij wordt gedreven door de krachten die ons allen drijven.

Misverstanden ontstaan niet op het hoogste niveau, maar pas wanneer wij dit perspectief loslaten. Dan staan Israëliërs tegenover Palestijnen en vrouwen tegenover mannen. En niemand ziet meer dat er geen verschil is tussen goed en kwaad, dader en slachtoffer. Beide zijden staan nu in dienst van ondermijnende krachten en het collectief zakt steeds verder weg in het drijfzand van onbegrepen pijn. Hellinger zette ooit in de therapeutische constellaties die hij doet Palestijnen en Joden tegenover elkaar. Het enige gevoel dat na verloop van tijd aan beide zijden persisteerde, was rouw. Diepe rouw.

Toen Hellinger hen vroeg wat zij van de ander wilden, was dat niets anders dan dat de ander erkende hoeveel zij hadden geleden. Geen van beide kampen wilde land, wraak of zelfs excuses. Slechts het verlangen te worden erkend in wat is: pijn en rouw.

En dat is heling: vanuit het grootste perspectief erkennen dat wij elkaar pijn hebben gedaan. Luisteren naar elkaars verhalen en je niet schamen voor je eigen verhaal. Niet inhak(k)en op details, de details doen er niet toe. In feite zijn het steeds dezelfde verhalen. Onder en achter alle verhalen komt dan langzaam de schoonheid weer aan het licht. De schoonheid die er altijd al was, wachtend op het grootste perspectief.