Je word geboren, je bent je van niets bewust. Maar... als je wat ouder word dan denk je... hey ik ben eigenlijk een beetje anders dan die andere kindjes in de klas. Ik ben bruin...en mijn papa is ook bruin! Hoe komt dat nou... En waarom eten we bij opa en oma altijd rijst en kroepoek? Waarom eten we spekkoek en drinken we susuh? Voor jezelf is dat normaal, maar andere kindjes eten dat nooit. Je denk hoe kan dat nou?? Als je dan wat ouder word onderneem je actie. Wat ben ik nou eigenlijk?!

Je hoort natuurlijk dingen. Indisch eten als grootste voorbeeld... je denkt zijn we dan indisch? Je vraagt aan je opa.... zijn wij indisch? Dan hoor je dat je indisch bent. Ow! Dus dat ben ik. En je leeft verder. Je word nog ouder.. dan ga je denken, wat is dat eigenlijk.. Indisch???

Dan ga je vragen... je opa wil niet echt antwoorden. Raar!? Dan maar naar oma, oma vertelt dat ze geboren is in Nederlands-Indie. Nederlands-Indie?! Wat is dat nou weer voor een land. Ja zegt ze, 'dat heet nu Indonesie'. Ow.. ja dat land ken ik wel. En ze vertelt dat ze door een oorlog naar Nederland moesten komen. Hmm, dus zo zit dat...

Maar waarom wilde opa eigenlijk niet antwoorden toen ik hem vroeg naar indisch? Tja, misschien heeft hij heimwee? Misschien weet hij het niet meer? Dan maar eens vragen aan papa... waarom vertelt opa niet? En je vader vertelt... dat komt omdat opa in een jappenkamp heeft gezeten. Een jappenkamp? Ja een kamp van japanners. Voordat ze naar Nederland kwamen zat je opa in het leger. Ow..en waarom moest hij dan in een kamp? 'Omdat de jappen Indonesie innamen, je opa hoorde bij het leger van nederlands-indie dus werd hij krijgsgevangene'. Jaaaja... maar he? Opa zat in het leger van Nederlands-Indie? Maar waarom niet in dat van indonesie? Daar woonde hij toch? En hoe ging dat dan in zo'n kamp? En waarom is hij dan hier? Indonesie is toch weer bevrijd?

Die vragen gaan dan door je hoofd spelen.... opa vertelt niets... daardoor weet papa niet alles... die was zelf nog jong toen ze nog in indonesie woonden... oma dan? Ach dat arme mensje, ik ga haar niet zitten bestoken met moeilijke vragen...

Maar toch, die vragen blijven...meestal onbewust. Je gaat boeken lezen, je gaat surfen op internet.... zo kom je te weten wat er eigenlijk gebeurd is daar... maar dan is het al te laat..... Oma is dood... Opa is dood... en dan weet je pas dat je het beter aan hen had kunnen vragen... je moet je eigen geschiedenis toch kennen?!?

Achteraf is het makkelijk gezegd... maar als ze nu nog zouden leven zou ik ze zoveel te vragen hebben... helaas... te laat.... maar ik weet mijn geschiedenis... via ooms, tantes, mn ouders, boeken, tv, internet...... via een omweg dus... maar toch... ik kan mijn kinderen vertellen wie ik ben.... is dat belangrijk of niet.... ik vind van wel... punt.

Hormat dan cinta ke semua di keluargaku! Di hatiku untuk selalu dan selamanya! (Respect en liefde voor iedereen in de familie! In mijn hart voor altijd en eeuwig!)