Belanda Goreng. Vrij vertaald: gebakken Hollander. Zo voel ik me af en toe. Gezien de recente ontwikkelingen omtrent de nieuwe allochtonendefinitie, verwacht ik dat ik niet de enige ben. Mocht u het gevoel niet kennen, laat het mij u uitleggen.

Mijn ouders zijn beide in Nederlands-Indië geboren. Op Java, om preciezer te zijn. Zij waren echter niet wat wij nu autochtoon noemen. Dit heeft alles te maken met de kolonialisering van Nederlands-Indië. Mijn familie is Nederlands-Indisch of Indo, in tegenstelling tot de autochtone Indonesiërs. Mijn grootouders en ouders hadden een goed leven in Nederlands-Indië. Als kolonisten, waren zij rijker dan de Indonesiërs. Dit verschil werd echter niet meer getolereerd na de Tweede Wereldoorlog. De Indonesiërs wilden onafhankelijkheid van Nederland en waren bereid om hiervoor geweld te gebruiken. Geweld niet alleen jegens het Nederlandse (en Nederlands-Indische) leger, maar ook jegens de Indo's. Na jaren van geweld, besloot Nederland haar kolonisten te repatriëren. Mijn grootouders en ouders zaten op één van de laatste schepen die richting Nederland vertrokken. Dit was in 1960; mijn moeder was indertijd 13 jaar oud, mijn vader 18 jaar oud. Zij hebben elkaar op de boot ontmoet en na een aantal jaren in hun nieuwe land, besloten zij te trouwen.

In Nederland aangekomen, werden alle Indo's onderverdeeld. Mijn vader kwam met zijn familie terecht in Den Haag, mijn moeder en haar familie in Amsterdam. Mijn grootouders konden maar moeilijk aarden in dit koude kikkerlandje. Mijn ouders hebben te maken gehad met het onbegrip van Nederlanders die de migratie van kolonisten als vervelend beschouwden. Als ik moet beginnen over de verhalen van discriminatie en onbegrip, dan ben ik een boekwerk verder. Mijn zus en broer zijn respectievelijk in 1966 en 1967 geboren. Zij kregen te maken met het onbegrip van hun klasgenoten. Het hielp ook niet dat mijn ouders naar het platteland verhuisden, waar er nauwelijks culturele diversiteit was. Mijn zus en broer zijn tweedegeneratieallochtonen.

Ik ben geboren in 1981. En zelfs ik heb nog te maken gehad met het onbegrip van klasgenoten. Ook snapten zij het verschil niet tussen Chinezen en Indo's, waardoor ik dus tot het voortgezet onderwijs ben aangeduid als Chinees. Ik ging in Groningen naar het VBO en kwam daar voor het eerst in mijn leven Molukkers tegen. Een enkel exemplaar bestempelde mij als Molukker, maar vanuit mijn opvoeding was ik daar niet van gediend en ik wenste niet in die kliek opgenomen te worden. Mijn ouders hebben mij meegegeven dat ik Nederlander ben, dus mijn vriendenkring was ook over het algemeen Nederlands. Ik wist dat er een verschil was tussen mij en Nederlanders, maar ik stond er niet bij stil. Tot het moment dat mijn zus bij een regionale omroep solliciteerde. De omroep was op zoek naar een allochtone medewerker en mijn zus kreeg te horen dat zij om die reden niet voldeed aan de eisen. Vanaf dat moment ben ik gaan nadenken over het fenomeen allochtoon en hoe ik in deze wereld sta. Mijn ervaringen hebben mij ook geleerd dat ik tussen wal en schip val. Stelt u zich voor dat u door Nederlanders als allochtoon wordt beschouwd, maar door andere allochtonen als autochtoon. Ik ben niet Nederlands genoeg, maar ook té Nederlands. Het valt niet mee om een kind van de kolonie te zijn.

En nu komt de PVV met een hernieuwde allochtonendefinitie. Voor mij verandert er niets. Ik ben officieel nog steeds een tweedegeneratieallochtoon. Ik heb me echter vaker derdegeneratieallochtoon gevoeld dan tweedegeneratieallochtoon om de simpele reden dat ik veel minder te maken heb gehad met de moeilijkheden die mijn zus en broer hebben ervaren. Ik ben gewezen op het feit dat ik als allochtoon het Wilhelmus moet kennen. Ik ben echter benieuwd hoeveel procent van de autochtone bevolking hun volkslied kent.

De reden van mijn identiteitscrisis is ingewikkelder dan de allochtonendefinitie en de kans dat mijn kinderen ook als allochtonen worden bestempeld. Ik voel me wederom ontheemd. Blijkbaar hoor ik hier niet thuis en mijn ouders hoorden in het land waar zij geboren waren ook niet thuis. Wanneer zal ik mijn thuis vinden? Begrijp me niet verkeerd; ik vind het niet erg om allochtoon te zijn. Ik ben trots op mijn afkomst en ik ben blij dat dit mij een 'open mind' heeft gegeven. Mijn kinderen zullen in mijn ogen geen autochtone Nederlanders zijn. Zelfs als hun vader een rasechte Nederlander zal blijken te zijn. Daarvoor zullen ze teveel van mijn uitheemse invloeden meekrijgen.

Als ze mij missen, dan ben ik vissen... eehhh, ik bedoel eigenlijk dat ik heel hard aan het oefenen ben op het Wilhelmus.