Elke familie is uniek. Zij heeft een eigen dynamiek en volgt bepaalde patronen. Een verborgen systeem, je kan het 'liefdeswetten' noemen, leidt een eigen leven. Die onzichtbare krachten zitten diep in de familieleden en beïnvloeden hun handelen.

Gebeurtenissen waarover niet gepraat wordt: dochter of zoon zijn lesbisch of homo, de zonen mogen studeren maar de dochters niet, één kind uit het gezin is van een andere vader, incest, verslaving, geestelijk en fysiek geweld kunnen zwaar wegen op relaties. En de gevolgen van gebeurtenissen uit het verleden, zelfs het verre verleden, bij vorige generaties kunnen een familie tekenen. Want elke persoon maakt deel uit van een groter geheel.

Hierbij gaat het om allerlei soorten van verlies: verlies van een geliefd persoon door dood of (echt)scheiding, verlies van gezondheid, vruchtbaarheid, werk of land van herkomst. Met name komen thema's als "kinderen en rouw", "verwerking van incest" en "familiegeheimen" aan bod.

Onverwerkt verlies heeft een belemmerende werking op ieders persoonlijke ontwikkeling.

Op individueel niveau betekent dat niet dat de verantwoordelijkheid voor begane daden kan worden afgelegd. Maar het grootste perspectief zien, betekent dat de last draaglijk wordt omdat de liefde kan blijven stromen. Want is dat niet het hoogste niveau: onze onderlinge verbondenheid in liefde? En zijn 'misdaden' niet slechts een verwrongen uitingsvorm van die liefdesenergie? Wellicht is de grootste pijn die wij elkaar aandoen, het niet erkennen van elkaars raison d'être; het niet herkennen van elkaars waarde in het grote spel. Ook de ergste misdadiger speelt daarin een rol. Ook hij of zij wordt gedreven door de krachten die ons allen drijven. Misverstanden ontstaan niet op het hoogste niveau, maar pas wanneer wij dit perspectief loslaten. Dan staan Israëliërs tegenover Palestijnen en vrouwen tegenover mannen. En niemand ziet meer dat er geen verschil is tussen goed en kwaad, dader en slachtoffer. Beide zijden staan nu in dienst van ondermijnende krachten en het collectief zakt steeds verder weg in het drijfzand van onbegrepen pijn. Hellinger zette ooit in de therapeutische constellaties die hij doet Palestijnen en Joden tegenover elkaar. Het enige gevoel dat na verloop van tijd aan beide zijden persisteerde, was rouw. Diepe rouw. Toen Hellinger hen vroeg wat zij van de ander wilden, was dat niets anders dan dat de ander erkende hoeveel zij hadden geleden. Geen van beide kampen wilde land, wraak of zelfs excuses. Slechts het verlangen te worden erkend in wat is: pijn en rouw.

En dat is heling: vanuit het grootste perspectief erkennen dat wij elkaar pijn hebben gedaan. Luisteren naar elkaars verhalen en je niet schamen voor je eigen verhaal. Niet inhak(k)en op details, de details doen er niet toe. In feite zijn het steeds dezelfde verhalen. Onder en achter alle verhalen komt dan langzaam de schoonheid weer aan het licht. De schoonheid die er altijd al was, wachtend op het grootste perspectief.