Is het leeuwendeel van de opvang van de stromen Nederlanders, Indische Nederlanders en anderen uit Indonesië verzorgd door de Nederlandse regering - de Dienst Maatschappelijke Zorg (DMZ) speelt hierin een hoofdrol -, een rol van betekenis is ook weggelegd voor particuliere initiatieven.

Dit geldt zeker voor de periode tot aan het midden van de jaren '50, de periode waarin de overheid een afwerende houding had ten opzichte van de komst van Indische Nederlanders. De grote bedrijven en handelsondernemingen zorgden voor hun uit de Oost terugkerende employeés, het Comité "Nederland helpt Indië" (later "Zorg voor Gerepatrieerden") bekommerde zich om degenen die slachtoffer waren geworden van de oorlog.

Dit Comité, werkzaam in zowel Indonesië als Nederland, verleende financiële steun als aanvulling op reeds bestaande regelingen en hulp in natura aan Indische oorlogsslachtoffers. Toen medio jaren '50 bleek dat de komst van vele duizenden Indische Nederlanders onafwendbaar was, werden alle organisaties die zich met de opvang bezighielden samengebracht in het Centraal Comité van Kerkelijk en Particulier initiatief voor Sociale Zorg ten behoeve van Gerepatrieerden (CCKP). De particuliere hulpverlening richtte zich met name op hen voor wie de overheidssteun niet toereikend was.

Een van de particuliere organisaties die zich met de opvang van gerepatrieerden, althans de oorlogsgetroffenen onder hen, bezighield, is "Stichting Pelita", opgericht in november 1947. Het van de Nederlands-Indische regering afkomstige stichtingskapitaal werd in de jaren '50 gebruikt om huizen voor Indische oorlogsslachtoffers te bouwen en voor sociale hulpverlening (kleding- en meubelvoorschotten, distributie van dekens en kolen, bijdragen in studiekosten). Stichting Pelita wist deze vormen van hulpverlening aan slachtoffers van de oorlog met Japan en de Bersiap-periode tot ver in de jaren '60 vol te houden. Aansluitend kreeg zij een rol in de uitvoering van de wetten voor oorlogsgetroffenen en ook nu nog verleent Stichting Pelita professionele op de oorlogstrauma's gerichte maatschappelijke hulp.

De belangrijkste doelstelling van de opvang is geweest de Indische Nederlanders zo snel mogelijk te laten opgaan in de Nederlandse samenleving. Voor de achtergronden en de traumatische ervaringen uit oorlogen Bersiap-periode van de nieuwkomers heeft in de jaren '50 en '60 weinig gehoor bestaan. Nederland is in die tijd te zeer bezig met de wederopbouw en de verwerking van het eigen oorlogsverleden om aandacht te hebben voor de verhalen en omstandigheden van de Indische Nederlanders. De opzet tot assimilatie is geslaagd in die zin dat de Indische Nederlanders weliswaar de grootste allochtone groep in Nederland zijn, maar dat zij nimmer als zodanig beschouwd zijn.